Pinheiro do Paraná, Araucária angustifólia

Pinheiro do Paraná, Araucária angustifólia
Pinheiro do Paraná, karakteristiek voor deze regio

2019/03/26

Tatu

Tatu is de naam hier voor het gordeldier. Een bijzonder, prachtig dier. Het lijkt wel een kruising tussen een schildpad en een miereneter (Tamanduá). We zien hem niet zo vaak, en helaas voor het eerst al te laat: overreden vlak voor ons huis ...

2019/03/22

De Sunarnackiani van Adolf von Harnack 1851-1930

Vandaag stuitte ik op een kennispuzzeltje. Ik lees op pagina 145 van het boek Adolf von Harnack voornamelijk als dogmahistoricus een zin: (Harnack heeft ...) “als leraar in het formeel onderzoek, in methodisch speuren, een school gevormd van Sunarnackiani, die hem nooit vergeten hebben en ook nooit vergeten zullen.” Daarna wordt er geen woord meer gewijd aan de Sunarnackiani. Is het een beweging? Een filosofische stroming? Een karakter? Het wordt niet duidelijk. Google levert slechts één referentie op, en die leidt naar www.Delpher.nl, een site voor zoeken in alle bestaande documentatie, en die wijst naar hetzelfde proefschrift, de zelfde zin, op dezelfde pagina. Dit betekent dat het een wereldwijd uniek woord of begrip is, óf een typefout, wellicht? De uitgave was in 1933, zeldzame fouten bleven toen wel staan. Maar wat is of zijn Sunarnackiani? ...

2018/08/07

Gisterenmiddag gestorven en vanmiddag begraven ...

Er zijn dingen waar je niet zo gemakkelijk aan went. Hier, in Brazilië, is dat bijvoorbeeld het geval met overlijden en begraven. Er is een wet, die bepaalt dat in geval van overlijden, de overledene binnen 24 uur begraven moet worden. Dat heeft vast te maken met redenen van hygiëne. In de warme, grote steden, gaat de ontbinding enorm snel, en veel mensen hebben geen voldoende middelen om de rekening voor koeling te betalen. Het is dus goed, dat de begrafenis niet te lang op zich laat wachten. Aan de andere kant is het vrij rigoreus om dit bindend voor te schrijven. Dat kan ook nadelen hebben. Afgelopen zaterdagmiddag stierf er onverwacht iemand, die hier op bezoek was, vanuit een plaats op 1920 km. afstand. Nu wist de familie, dat hij graag hier begraven wilde worden, omdat hij hier vandaan kwam. Maar dat betekende dus wel voor de naaste familie, dat zij hier naartoe moesten komen. Ze moesten urgent een vlucht regelen, en opgehaald worden, en kwamen zondag, ongeveer 12 uur aan, terwijl de begrafenis daarna, om 16.00 uur plaatsvond. Dat is wel snel. Weinig tijd om te verwerken. Ook voor de voorganger (in mijn geval: voor mij) is de tijd kort, om de begrafenisdienst goed voor te bereiden. Vooral als het een onverwacht of plotseling overlijden is. Ik hoorde zaterdagavond, tegen elf uur, van het overlijden, met de vraag of ik de dienst zondagmiddag vier uur kon doen. Dus na de ochtenddienst, en voor de avonddienst. Wat tijd betreft, kon het, maar wat voorbereiding betreft nauwelijks. Gelukkig begrijpt iedereen dat het karakter dan anders is, en er is begrip voor improvisatie. Dat kan ook niet anders.

2018/06/27

Catechisatie buiten [Openlucht]

Catechisatie houden in de open lucht, is altijd iets waarvan ik gehouden heb, en nog steeds van houd. (Foto a en b - de groep) In Grootegast fietsten we dan door de polder richting Gerkesklooster, of Lutjegast, en zaten een poosje aan de Doezumertocht, bij De Wieren, en mediteerden over Psalm 29, vooral als het regenachtig of dreigend was. Soms hoorden we - zoals vers 3 zegt - de stem van de Heer boven het water. In Zaltbommel is er vlakbij de kerk een gegraven put, die vol water staat, uiteindelijk ook een meer, en daar liepen we ook regelmatig een rondje omheen, al pratend over een stelling of een onderwerp. Wat vind jij van de Islam, bijvoorbeeld. Terloops wat aandacht voor het net gelegde kikkerdril. De tijd was anders dan tien jaar daarvoor in het Westerkwartier. Vandaag was het hier, in Carambeí, PR-Brazilië, de bedoeling dat we gingen fietsen, en dat deden we. De moeder van een catechisante had voorgesteld dan naar dit bos (foto c,d,e) te fietsen, wat hun eigendom is, midden tussen de akkers. Het zijn Pinheiros, waarvan we in Nederland een soortgenoot kennen, die wordt Slangenden - ook een Araucária - genoemd. Officieel is de naam van de soort hier: Araucária Angustifólia (foto f). Haar voorstel was, dat we daar wat Pinhão (dat is de eetbare vrucht van deze boom) zouden roosteren en eten. Ik was benieuwd hoe dat zou gaan. Maar de catechisanten hadden er alle vertrouwen in. Eén van hen had tot mijn verbazing lucifers bij zich, en na aankomst in het bos gingen ze direct aan de slag: wat hout sprokkelen (foto g,h). Binnen tien minuten brandde er een stevig vuurtje (foto i,j) De pinhão werd erin gegooid, en na tien minuten waren ze gaar. (foto k,l) Ik stond perplex. In een pan moet je ze langer dan een uur koken voor ze zacht zijn, en de jeugd fixte dit even binnen tien minuten! De pinhão was lekker. Deze vorm van een versnapering maken en eten, heet: fazer uma Sapecada De tijd was om, maar niemand hoefde per sé weg. Dus fietsten we door de akkers nog een stukje. Verkenden het land rondom de akker, en bezochten toen het historisch museum (foto m) over deze immigrantenplaats Carambeí. Die immigratie van Nederlanders begon meer dan 100 jaar geleden, in 1909. De meeste van mijn catechisanten zijn wel afstammelingen van deze immigranten. Bijzondere verhalen!

2016/08/16

Casamento

Wat een voorrecht om zo'n echtpaar te mogen bedien bij hun huwelijkssluiting (voor foto scroll naar beneden)

2015/07/09

De oorlog van ISIS - Judit Neurink

Goed boek van Judit Neurink, over ontstaan en achtergrond van ISIS. Duidelijk en helder.

2014/08/26

Budaada - 5 (De Reis - slot)

Na ongeveer tien maanden van voorbereiding brak het moment aan van onze werkvakantie naar Budaada, in Oeganda (district Kayunga). Van 30 juli tot en met 16 augustus 2014 waren we op reis. We kwam via Istanbul aan in Entebbe (01) op 31 juli. We werden verwelkomd door Martin Mpanga (08) en zijn vrouw Flavia, met wie we een hartelijke relatie hebben opgebouwd in deze 16 dagen in Oeganda. We gingen diezelfde dag nog door naar Budaada, waar we gingen helpen een schoolgebouw neer te zetten: een gebouw met twee klaslokalen en nog drie vertrekken. De grond was voorbereid om de fundamenten neer te leggen, en dat deden we direct, de volgende dagen (02). Daarna trokken we de muren verder op, en we zijn gekomen tot ongeveer manshoogte, onder goede begeleiding van de lokale ambachtsmensen. We deden alles met de hand: stenen sjouwen, grond verplaatsen, cement maken en cement aandragen in cementschalen (3). Voorman was Charles (4), een bouwvakker die van wel 60 km. verderop kwam, maar die als bewezen goed werkman dit werk gekregen had. Wat me raakt is dat hij verkondiger van het Evangelie wil zijn, en ook is. Maar voor hem geen beurs, of vrijstelling, of traktement. Hij heeft zijn ongeveer max. € 10 per dag hard nodig om zichzelf en zijn relaties te voeden en te onderhouden. Wat een voorrechten genieten wij dan, besef je te meer. De touwtjes langs de voegen (4) van het wordende schoolgebouw zorgen voor de uiteindelijk toch mooi rechte muren! Bijzonder was het bezoek op zondag aan de Anglicaanse kerk: St. Andrews Anglican Church (5). Naast bouwen deden we ook samen aan voorlichting. Je kunt niet beter uitleggen hoe een klamboe je beschermt tegen malaria, dan door een bed met klamboe concreet neer te zetten (6), en aan te wijzen hoe de mug zo wordt tegengehouden! Ook hebben we de huizen bezocht waar de kinderen van deze school wonen (7): meestal bij ooms, tantes of grootouders, omdat het allemaal weeskinderen zijn, voornamelijk als gevolg van aids bij hun ouders. Wat een gebrokenheid in zoveel jonge levens! Het was maar kort, ons verblijf. We hebben als afsluiting een safaritocht gedaan, geregeld door Martin (8), die dat vaker doet, onder de naam Flamart safari, en begeleid door Manasseh (9). We hebben de dieren van Oeganda, Afrika, gezien: van olifanten, luipaard, leeuwen, buffels, apen en nijlpaarden, tot de warthog, een wild varken (10), een bijzonder dier!