Pinheiro do Paraná, Araucária angustifólia

Pinheiro do Paraná, Araucária angustifólia
Pinheiro do Paraná, karakteristiek voor deze regio

2018/08/07

Gisterenmiddag gestorven en vanmiddag begraven ...

Er zijn dingen waar je niet zo gemakkelijk aan went. Hier, in Brazilië, is dat bijvoorbeeld het geval met overlijden en begraven. Er is een wet, die bepaalt dat in geval van overlijden, de overledene binnen 24 uur begraven moet worden. Dat heeft vast te maken met redenen van hygiëne. In de warme, grote steden, gaat de ontbinding enorm snel, en veel mensen hebben geen voldoende middelen om de rekening voor koeling te betalen. Het is dus goed, dat de begrafenis niet te lang op zich laat wachten. Aan de andere kant is het vrij rigoreus om dit bindend voor te schrijven. Dat kan ook nadelen hebben. Afgelopen zaterdagmiddag stierf er onverwacht iemand, die hier op bezoek was, vanuit een plaats op 1920 km. afstand. Nu wist de familie, dat hij graag hier begraven wilde worden, omdat hij hier vandaan kwam. Maar dat betekende dus wel voor de naaste familie, dat zij hier naartoe moesten komen. Ze moesten urgent een vlucht regelen, en opgehaald worden, en kwamen zondag, ongeveer 12 uur aan, terwijl de begrafenis daarna, om 16.00 uur plaatsvond. Dat is wel snel. Weinig tijd om te verwerken. Ook voor de voorganger (in mijn geval: voor mij) is de tijd kort, om de begrafenisdienst goed voor te bereiden. Vooral als het een onverwacht of plotseling overlijden is. Ik hoorde zaterdagavond, tegen elf uur, van het overlijden, met de vraag of ik de dienst zondagmiddag vier uur kon doen. Dus na de ochtenddienst, en voor de avonddienst. Wat tijd betreft, kon het, maar wat voorbereiding betreft nauwelijks. Gelukkig begrijpt iedereen dat het karakter dan anders is, en er is begrip voor improvisatie. Dat kan ook niet anders.

2018/06/27

Catechisatie buiten [Openlucht]

Catechisatie houden in de open lucht, is altijd iets waarvan ik gehouden heb, en nog steeds van houd. (Foto a en b - de groep) In Grootegast fietsten we dan door de polder richting Gerkesklooster, of Lutjegast, en zaten een poosje aan de Doezumertocht, bij De Wieren, en mediteerden over Psalm 29, vooral als het regenachtig of dreigend was. Soms hoorden we - zoals vers 3 zegt - de stem van de Heer boven het water. In Zaltbommel is er vlakbij de kerk een gegraven put, die vol water staat, uiteindelijk ook een meer, en daar liepen we ook regelmatig een rondje omheen, al pratend over een stelling of een onderwerp. Wat vind jij van de Islam, bijvoorbeeld. Terloops wat aandacht voor het net gelegde kikkerdril. De tijd was anders dan tien jaar daarvoor in het Westerkwartier. Vandaag was het hier, in Carambeí, PR-Brazilië, de bedoeling dat we gingen fietsen, en dat deden we. De moeder van een catechisante had voorgesteld dan naar dit bos (foto c,d,e) te fietsen, wat hun eigendom is, midden tussen de akkers. Het zijn Pinheiros, waarvan we in Nederland een soortgenoot kennen, die wordt Slangenden - ook een Araucária - genoemd. Officieel is de naam van de soort hier: Araucária Angustifólia (foto f). Haar voorstel was, dat we daar wat Pinhão (dat is de eetbare vrucht van deze boom) zouden roosteren en eten. Ik was benieuwd hoe dat zou gaan. Maar de catechisanten hadden er alle vertrouwen in. Eén van hen had tot mijn verbazing lucifers bij zich, en na aankomst in het bos gingen ze direct aan de slag: wat hout sprokkelen (foto g,h). Binnen tien minuten brandde er een stevig vuurtje (foto i,j) De pinhão werd erin gegooid, en na tien minuten waren ze gaar. (foto k,l) Ik stond perplex. In een pan moet je ze langer dan een uur koken voor ze zacht zijn, en de jeugd fixte dit even binnen tien minuten! De pinhão was lekker. Deze vorm van een versnapering maken en eten, heet: fazer uma Sapecada De tijd was om, maar niemand hoefde per sé weg. Dus fietsten we door de akkers nog een stukje. Verkenden het land rondom de akker, en bezochten toen het historisch museum (foto m) over deze immigrantenplaats Carambeí. Die immigratie van Nederlanders begon meer dan 100 jaar geleden, in 1909. De meeste van mijn catechisanten zijn wel afstammelingen van deze immigranten. Bijzondere verhalen!

2016/08/16

Casamento

Wat een voorrecht om zo'n echtpaar te mogen bedien bij hun huwelijkssluiting (voor foto scroll naar beneden)

2015/07/09

De oorlog van ISIS - Judit Neurink

Goed boek van Judit Neurink, over ontstaan en achtergrond van ISIS. Duidelijk en helder.

2014/08/26

Budaada - 5 (De Reis - slot)

Na ongeveer tien maanden van voorbereiding brak het moment aan van onze werkvakantie naar Budaada, in Oeganda (district Kayunga). Van 30 juli tot en met 16 augustus 2014 waren we op reis. We kwam via Istanbul aan in Entebbe (01) op 31 juli. We werden verwelkomd door Martin Mpanga (08) en zijn vrouw Flavia, met wie we een hartelijke relatie hebben opgebouwd in deze 16 dagen in Oeganda. We gingen diezelfde dag nog door naar Budaada, waar we gingen helpen een schoolgebouw neer te zetten: een gebouw met twee klaslokalen en nog drie vertrekken. De grond was voorbereid om de fundamenten neer te leggen, en dat deden we direct, de volgende dagen (02). Daarna trokken we de muren verder op, en we zijn gekomen tot ongeveer manshoogte, onder goede begeleiding van de lokale ambachtsmensen. We deden alles met de hand: stenen sjouwen, grond verplaatsen, cement maken en cement aandragen in cementschalen (3). Voorman was Charles (4), een bouwvakker die van wel 60 km. verderop kwam, maar die als bewezen goed werkman dit werk gekregen had. Wat me raakt is dat hij verkondiger van het Evangelie wil zijn, en ook is. Maar voor hem geen beurs, of vrijstelling, of traktement. Hij heeft zijn ongeveer max. € 10 per dag hard nodig om zichzelf en zijn relaties te voeden en te onderhouden. Wat een voorrechten genieten wij dan, besef je te meer. De touwtjes langs de voegen (4) van het wordende schoolgebouw zorgen voor de uiteindelijk toch mooi rechte muren! Bijzonder was het bezoek op zondag aan de Anglicaanse kerk: St. Andrews Anglican Church (5). Naast bouwen deden we ook samen aan voorlichting. Je kunt niet beter uitleggen hoe een klamboe je beschermt tegen malaria, dan door een bed met klamboe concreet neer te zetten (6), en aan te wijzen hoe de mug zo wordt tegengehouden! Ook hebben we de huizen bezocht waar de kinderen van deze school wonen (7): meestal bij ooms, tantes of grootouders, omdat het allemaal weeskinderen zijn, voornamelijk als gevolg van aids bij hun ouders. Wat een gebrokenheid in zoveel jonge levens! Het was maar kort, ons verblijf. We hebben als afsluiting een safaritocht gedaan, geregeld door Martin (8), die dat vaker doet, onder de naam Flamart safari, en begeleid door Manasseh (9). We hebben de dieren van Oeganda, Afrika, gezien: van olifanten, luipaard, leeuwen, buffels, apen en nijlpaarden, tot de warthog, een wild varken (10), een bijzonder dier!

2014/05/20

Heeft Von Harnack ongewild de voorbereiding naar de Holocaust gefaciliteerd?

In m’n vakantie had ik tijd om eens iets te lezen, wat ik al lange tijd graag wilde doen: de dissertatie van m’n oudoom Kornelis Sietsma (1896-1942). Het is een beetje moeilijk leesbaar, dik boek (502 pag.), getiteld: Adolf von Harnack, voornamelijk als dogmahistoricus (1933). Niet dat ik zo geïnteresseerd was in Von Harnack, maar meer in mijn oudoom: waarover schreef hij? Welke vragen wilde hij beantwoorden? Toen ik eenmaal begonnen was, raakte ik erdoor geboeid, zodat ik het als een plezierig vakantieboek ging ervaren. Het ging mee naar de achtertuin en verder. Deze Von Harnack bleek een soort Abraham Kuyper te zijn, al werd hij in Duitsland, waar hij leefde, geen minister-president, maar hij is zeker van gelijke statuur en grootheid geweest in dat grote Duitsland. De overeenkomst met Abraham Kuyper kwam bij me op, omdat professor Jochem Douma ons behoorlijk duidelijk heeft meegegeven, hoe sterk Kuyper was in zijn Encyclopaedie: dat is: het overzicht over en de indeling van de theologie als wetenschap, met al zijn afdelingen en raakvlakken (mijn vrije formulering). Ditzelfde trof me in Von Harnack. Een groot theoloog, die vooral groot was in het overzien van alle details en raakvlakken, en dat allemaal een plekje wist te geven: een soort mega-overzicht, vergelijkbaar met wat er in de reformatorische wijsbegeerte wordt gedaan: alles een plekje en duiding geven. Geen wonder dat Von Harnack naast z’n professoraat ook gewoon aan het hoofd stond van de Koninklijke Nationale Bibliotheek te Berlijn, die in 1910 al meer dan 1 miljoen titels in beheer had. En Von Harnack betoonde zich een waar bibliothecaris, wat overeenkomt met die gave om altijd het geheel te kunnen en willen overzien. Ik zal niet uitweiden, maar al lezende stond ik perplex! Mooi en goed beschreven door m’n oudoom. Ik ben nog lang niet klaar met dit boek (dat gaat wel even duren). Maar tot op heden bekruipt me ook een beangstigende vraag. Onwetend van wat er zou staan te gebeuren in de komende decennia, onder de leiding van een andere Adolf, blijkt Von Harnack iemand te zijn die wil strijden voor recht en vrede, ook tussen de vele volken. Bemoedigend is te lezen hoe hijz’n oproep doet: “duldt, draagt, weest eensgezind, weg met de kastegeest, wees moedig” (Pag. 104 in de diss.). Ik versta daaronder ook iets als: tegen discriminatie. Hij bepleitte gelijkheid onder de mensen. Von Harnack (gestorven in 1930) had het Nazisme in zijn uitwerking niet goedgekeurd, al had hij nationalistische sympathieën. Aan de andere kant slaat me de schrik om het hart, als ik lees dat hij ook het woord ‘Übermensch’ (van Nietzsche) gebruikt, en ik even verder lees: “waar hij een bijdrage bepleitte voor het instituut van de Kaiser Wilhelm Gesellschaft voor anthropologie, menschelijke erfelijkheidsleer en Eugenetik” (Pag. 108, diss.). Want daar is het toch mee begonnen? De leer over de verbetering van het menselijke ras, aangezwengeld door Darwin (zie Wikipedia, eugenetica en ook: Nationaalsocialisme), die de weg mee gebaand heeft naar de nazistische leer van de superioriteit van het Arische ras, en dan ook de inferioriteit van met name Joden (en anderen) heeft toch uiteindelijk geleid tot de gaskamers, ingericht voor al die inferioren? Heeft Von Harnack zo, ongewild, de weg mee geplaveid voor de opkomst van de rassenleer van de Nazi’s, die de bodem was onder de concentratiekampen en gaskamers, kortom: de Holocaust? Ik ga proberen deze vraag te beantwoorden. Maar de gedachte, dat begin dertiger jaren oom Kornelis dit beschreef, en geen tien jaren later, in 1942 zelf bezweek in Dachau, raakt me. Zaltbommel, 2014-05-20

2014/05/09

Trupial Kachó

De nationale vogel van Curação is de Trupial, een oranjezwarte vogel, met zwarte kop, die heel algemeen is. Er is een minder algemene variant die geelzwart is, met een geel kopje; de Trupial Kachó (zie foto). Hij lijkt sterk op de Wielewaal, een prachtige vogel die in Nederland voorkomt, maar niet zo gemakkelijk te zien is. Je moet hem echt weten te vinden. De Wielewaal werd voor mij vooral interessant, sinds we in Zaltbommel wonen en ik vrijwilliger ben voor het verzorgingshuis De Wielewaal. Prachtvogel, gaat het steeds door mij heen. Vandaag de Trupial Kachó zomaar opeens voor de camera. ...