Hier gebeurde het ...

Op vakantie in ... Amsterdam. Apart. het Anne Frank huis bezocht, tussen honderden buitenlanders in de urenlange wachtrij om haar kamertje en haar dagboek te zien. Heel de oorlogsgeschiedenis gaat in flitsen aan je voorbij, en steeds meer zoom je in op Anne, en uiteindelijk zie je haar dagboek, het echte, onder glas, in de schemer, opdat het bewaard blijft ....
Nu wil ik ook de Schinkelkerk van Amsterdam-Zuid zien, dacht ik, aan de Amstelveenseweg, waar m'n oudoom, Kornelis Sietsma preekte in oorlogstijd, en geen blad voor de mond nam, en daarom werd gevangen, afgevoerd en veroordeeld te sterven in concentratiekamp Dachau, in 1942. Maar ik kon de kerk niet vinden. Uiteindelijk lukte het, we vonden de Amstelveenseweg 136. Tijdens het zoeken werd me duidelijk dat hier ooit iets anders gebeurde: hier hield dominee J.G. Geelkerken op zondagavond 23 maart 1924 de preek over de oorsprong van de zonde (HC zondag 3), die leidde tot de discussie over de vraag of de slang echt gesproken heeft in de historie van Genesis 3. Dit heet 'de kwestie Geelkerken', die in maart 1926 leidde tot een scheuring in de Gereformeerde Kerken in Nederland.
Hier gebeurde het dus. Het kerkgebouw is wel gerestaureerd, maar wordt sinds 2009 gebruikt als bedrijfsmatig pand. Er stond een bordje: 'Urban Green' - planten en stadstuintips. Oudoom Kornelis wordt ergens anders wel herdacht, denk ik, en, belangrijker: leeft zonder gebouw van steen samen met al Gods kinderen toe naar de volle komst van Gods Koninkrijk.

de oorlog om het einde van de wereld: de Conselheiro

In de vakantie een schitterend boek gelezen: De oorlog van het einde van de wereld, van Mario Vargas Llosa. De strijd om Canudos (Br.); voor wie ooit in Noordoost Brazilië (de Nordeste) heeft gewoond en geleefd een zo herkenbaar relaas van een onvergetelijke geschiedenis, over de Conselheiro ... schitterend

Deceased

Wat een overwinning!
De nummer 1 van de lijst van ‘most wanted terrorists’ van de FBI is gedood. Onder zijn foto (OBL) staat een dikke rode balk, waarin geschreven: deceased; dood.
Wat een opluchting, als je beseft hoeveel kwaad, aanslagen en doden deze terrorist (mee) op zijn geweten heeft. Denk aan de aanslagen van 11 september 2001. Daarnaast onnoemelijk veel leed dat door de haatcampagne van deze leider is veroorzaakt. Heel de wereld is er door veranderd.
Maar nu is hij dood.
Net zoals die ander. Adolf H., die zichzelf in april 1945 door vuur liet verteren, toen er geen ontkomen meer aan was. Ook zijn dood was een opluchting. In Mei staan we daarbij stil.
Maar, mag je blij zijn om de dood van een mens? Ook als die mens een vijand is?
Als ik naar ons voorbeeld kijk, Jezus, dan streed hij tegen de vijand, maar hij zei ook: heb je vijand lief. Iemand van de CIA, op een hoge plaats zei deze dagen: als Bin Laden zijn handen had opgestoken, hadden we hem niet doodgeschoten. Hoe waar zou dat zijn, vroeg ik me af? Maar, afgezien van de vraag wat ze gedaan zouden hebben, lijkt me dat het goede uitgangspunt. Wij hebben te strijden tegen de vijand: tegen terrorisme en alles wat onrechtvaardig is, en tegen iedereen die haat zaait. Maar het gaat ons niet om de dood van een mens, maar om de dood van dat onrecht; het uitbannen van de haat. Voor elke terrorist die zich bekeert, mag er een kans tot overleving zijn. Maar voor het gedachtegoed van onderdrukking, haat, leugen en alle kwaad zullen we geen genade kennen.
Wie daarvoor kiest, kiest voor zijn eigen ondergang.
Waarom ik daar zeker van ben?
Omdat Hij, die de leiding heeft over wereld en tijden en machthebbers het zo heeft bepaald. Als de wereld aan zijn einde komt, dan zal de echte vijand nummer 1, de onzichtbare vader van het kwaad en de leugen, met al zijn volgelingen worden weggedaan, voor altijd verbrand. Daar wil je niet bij horen. Dat hoeft ook niet. Geloof alleen. En als die vijand definitief het loodje legt – deceased – zal het werkelijk weer vrede zijn.

Uitgebot als Wilgen langs het Water

De Natuur is machtig en prachtig. Bomen zijn kunstwerken. Van jongsaf plant ik al in elke tuin waar ik mag wonen bomen. Een ontkiemende eikel werd een eikenboom in de tuin van mijn ouders. 39 Jaar later vond pleegdochtertje Elizabet dat een leuk idee en pootte kastanjes overal in deze tuin hier. Jammer dat ze de jonge kastanjebomen niet kan zien, nu ze terug is naar Angola. Vooral die ene die we voor één Euro verkochten op 30 april op de vrijmarkt. De andere moest ik wel rooien. Kastanjebomen worden te groot ...
In m'n eerste eigen tuin plantte ik zwarte els en populier en bijna altijd zet ik hier en daar wat wilgentakjes neer, en knot ze elk jaar af, zodat we altijd knotwilgjes hebben.
Die twee: populier en wilg, groeien het hardst. Een wilg produceert gemakkelijk tussen april en oktober (in 6 maanden) bossen takken van 4 meter lengte. Al die takken groeien dus meer dan gemiddeld 60 centimeter per maand.
Waar zoveel groeit, wordt ook veel gesnoeid. Het is een worsteling met de natuur om die grote bomen weer in bedwang te krijgen. Hoe eenvoudiger het gereedschap (zaagje en snoeischaar, niks motor), hoe inniger contact met de natuur, hoe meer voldaan je, na een dag snoeien, de stapel snoeihout bekijken kunt, waar het roodborstje en de meesjes tussendoor springen, op zoek naar spinnetjes of torretjes. Dit jaar moest ik een paar knotwilgjes rooien. Ze werden te groot, de wortels te dik. Nu liggen ze hier, aan onze voeten. De kanjers. Maar wat een scheppingskracht heeft God in die bomen gelegd, dat ze zo groeien kunnen! Zo profeteren ze met Jesaja. Met zulke kracht zullen gelovigen uitbotten. Als wilgen langs het water (dat is de plaats waar ze het liefst staan te groeien). Het is een eeuwenoud verhaal, en het zal niet ophouden. Die kracht heeft de toekomst. Wilgen kunnen nog doodgaan, hoe taai ze ook zijn; gras verdort en bloemen vallen snel weer af. Maar het Woord van onze God houdt altijd stand (Jesaja 40,8 en 44,4 en 55,10-11).

Dank na ongeluk

'tWas een harde klap. Een buurtgenoot, die 70 meter afwoont van de plek waar het gebeurde, zei dat het een enorme knal was, en rook en damp uit radiatoren en knappende airbags. Ze heeft er de nacht daarna slecht van geslapen. Madeline botste in haar wagen frontaal tegen een streekbewoner-op-leeftijd aan, en beiden overleefden. Zij met zoals het lijkt een hersenschudding, en hij met vier gebroken ribben, een wond aan neus, een blauw oog en een hartkneuzing, maar beiden bij kennis, helder, met goede moed en dankbaar. Apart en bijzonder dat je zo dankbaar kunt zijn na 'on'-geluk. Maar het besef dat God ons leidt, beschermt, bewaart, en door zo grote gevaren heenloodst, ja, dat maakt dankbaar ... a Deus toda glória

een kerkdienst meemaken

Onze kerkdiensten zijn nu mee te maken of na te luisteren via de link hiernaast. Je kunt ook downloaden en op het door jou gewenste moment naluisteren.

Madeline

Madeline uit zich artistiek - zie in de linkerkolom een link naar haar website